نجابت و فرومایگی - نوشته های فراموش شده جنبش راه سبز



نوشته های فراموش شده

آنکس که نوشته های مرا سرسری میخواند همان بهتر که نخواند



نویسنده : سهیل ; ساعت ۳:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱۱/٢٤

به چشم عوام احساسات والا و سخاوتمندانه،فاقد فایده ی عملی و در نتیجه به دور از واقعیت است.آنها با بدگمانی،فرد نجیب و بزرگ منش را کسی میدانند که غیر مستقیم به دنبال منافع خویش است.اگر هم از طریق حقیقتی آشکار متقاعد شوند او نیات خودخواهانه ندارد و منافع کوچک را حقیر می شمارد،او را نوعی دیوانه می پندارند.شادی او را تحقیر میکنند و به برق چشمانش می خندند.

با همان نگاه تحقیرآمیزی که شادی دیوانه ای را نظاره گرند با خود می اندیشند که:چطور می توان از زیان خود خرسند شد!باید کور بود که به دنبال ضرر خود بود!شور و شوق بزرگ منشی تبدیل به بیماری عقل و خرد شده باشد!.سرشت فرومایه از آنجا شناخته میشود که هیچگاه مزیت و منفعت خود را از نظر دور نمیدارد و این وسوسه ی دستیابی به هدف و منفعت از هر غریزه ی دیگری در او قویتر است.دانایی و وقاردر نظراوآن است که نگذارد تحت تاثیر محرکات نامعقول به کارهای بی فایده و بهنگام کشیده شود.سرشت برتر نامعقول تر است،زیرا انسان نجیب وبخشنده،کسی که خود را فدا میکند،در برابر غرائز خود تسلیم میشود.در بهترین لحظات زندگی اش عقل و خردش فروکش میکند و دچار وقفه میگردد.حیوانی که تا پای جان از بچه هایش حمایت میکند و یا به هنگام جفت گیری ماده اش را تا دم مرگ دنبال میکند هرگز به خطر و مرگ نمی اندیشد.عقلش زایل میشود،زیرا لذتی که بچه ها و یا ماده اش برایش فراهم میکند و ترس از دست دادن آن کاملا بر او مسلط میشود.وی بیش از هر زمان دیگر بی شعورتر میشود،درست مانند انسان نجیب و بخشنده.در نزد این انسان انواعی از احساسات،جاذبه ها و دافعه هایی وجود دارد اینها با چنان شدتی ظهور میکنند که عقل او در برابر آنها یا سکوت میکند و یا به خدمت آنها در می آید:دل بجای مغز می نشیند و در این حالت از شور و شوق سخن به میان می آید.

آنچه که انسان عامی در انسان برتر تحقیر میکند،بی عقلی،شور و شوق یا تصنع اوست،بخصوص که این شور و شوق متوجه چیزهایی است که ارزش آنها به نظرش کاملا واهی و عمدی می آید،از کسی که تسلیم هوا وهوسش

میشود آزرده میگردد.اما جذابیت این سلطه را درک میکند.آنچه را که درک نمیکند  این است که مثلا چطور انسان میتواند سلامت و ابروی خود را در راه عشق به شناخت و آگاهی به خطر اندازد.کشش انسان برتر به سمت چیزهایی است که ارزشی برای مردم ندارد و ارزشها را با مقیاس خویش

اندازه گیری میکند و این مقیاس را مخصوص و وایسته به میل وسلیقه ی خود نمی داند،بلکه ارزشها و ضدارزشهای شخصی خویش را ارزشها و ضد ارزشهای جهانی و عام میپندارد.




کلمات کلیدی :نجابت و فرومایگی





Time spent here: